■ نمایش مستندهای ایرانی در موزه مردم شناسی پاریس

سی و هفت فیلم مستند در باره زندگی چادر نشینی، موسیقی و مراسم و آئین های اقوام ایرانی، در موزه مردم شناسی پاریس به نمایش درآمد.
به گزارش بخش فارسی بی بی سی این برنامه با عنوان «ایران، نگاه های مقایسه ای» به ابتکار کمیته فیلم بخش قوم شناسی مرکز تحقیقات علمی فرانسه از بیستم تا بیست و چهارم اکتبر (۲۹ مهر تا ۳ آبان) برگزار شد. (ادامه...)
 این فیلم ها که از میان آثاری محصول هشتاد سال پیش تا امسال برگزیده شده اند، ساخته فیلمسازانی از آمریکا، فرانسه، ایران، عراق و بریتانیا بود و در پایان برخی از فیلم ها کارشناسان مرکز تحقیقات ملی فرانسه و کارگردان ها به سوالات تماشاگران پاسخ دادند.
شاهرخ گلستان خبرنگار بی بی سی در گزارش خود از این برنامه نوشته است: در نخستین روزسه فیلم آرشیوی بسیار دیدنی نمایش داده شد که فیلم یک دقیقه ای تهیه نان در ایران یکی از آنها بود. در این فیلم که هفتاد و پنج سال پیش تهیه شده، تمام مراحل خرمن کوبی، غربال کردن گندم و آرد کردن آن تا خمیرگیری و پختن نان سنگک و حتی خوردن آن، در یک تدوین هوشمندانه، در یک دقیقه نشان داده می شود. فیلمی که هر مدرسه سینما نیازمند یک نسخه آن است.فیلم دیگر فیلم معروف کاروان زرد بود. فیلم را که لئون پوواریه فرانسوی هفتاد و پنج سال پیش ساخته است، حرکت کاروانی از اتومبیل های سیتروئن را نشان می دهد که از لبنان راه می افتند و با عبور از عراق و ایران و افغانستان بطرف چین می روند. عنوان "کاروان زرد" هم نشان از نژاد و رنگ پوست چینی ها دارد.در این برنامه فقط قسمت مربوط به ایران نمایش داده شد که حاوی صحنه های جالب توجهی بود که فیلمبرداران در مسیر سفرشان گرفته بودند.از جمله اینها، عبور از میان چادرهای ایل قشقایی که در حال کوچ به سردسیر بودند و صحنه های بسیار دیدنی از کار و زندگی و دامداری آن ها.از تهران قدیم دروازه های شهر را نشان دادند و مراسمی که در میدانی وسیع با حضور انبوه زنان با چاقچور و روینده سیاه برپا بود و در آن یک شتر را قربانی کردند. همین طور صحنه هایی دیدنی از ورزش باستانی که احتمالا به دلیل عدم روشنایی کافی در زورخانه، در هوای آزاد و زیر سایه درختان انجام می شد، با عملیاتی که در چهل پنجاه سال اخیر متروک شده است.
او در ادامه خاطرنشان می کند: نمایش صحنه هایی از زندگی فقیرانه مردم ایران و ژنده پوشی آنان در فیلم کاروان زرد ایرانیان مقیم اروپا را آزرد و اعتراض آن ها همان زمان در روزنامه های تهران انعکاس یافت.
گلستان در توصیف تعدادی دیگر از فیلم ها می نویسد:
فیلم دیدنی دیگر، فیلم بسیار مهم علفزار بود که هشتاد سال پیش در 1925 توسط دو فیلمساز آمریکایی، مریان کوپر و  ارنست شودزاک از کوچ پنجاه هزار نفری ایل بختیاری تهیه شد و تاکنون هرگز نظیری پیدا نکرده است.
فیلم نمایش خیره کننده ای از تلاش شگفت انگیز مردان و زنان ایل بختیاری برای بقای خود و فرزندان و احشام شان است.صحنه های گذر آنها از رود خروشان کارون و یا عبور آن ها از میان صخره های پر برف و یخزده "زرد کوه" تا رسین به آنسوی کوه ، فیلم را به راستی یک اثر حماسی کرده است.
از فیلم های دیگر یکی شقایق سوزان بود که هوشنگ شفتی آن را سی و پنج سال بعد از فیلم علفزار از همان کوچ ایل بختیاری ساخت. نسخه نمایش داده شده فرسوده و رنگ پریده بود و سرخی شقایق و سبزی علف همگی قهوه ای شده بودند.
یک قوم چادر نشین ساخته مهران بزرگ نیا باز همان کوچ ایل بختیاری بود، اما بزرگ نیا بدلیل استفاده از دوربین ویدئو توانسته بود بهتر به میان مردمان و احشام ایل برود و بیشتر به موضوع نزدیک شود و فیلم صمیمانه ای بسازد.
آمنه، یک دوستی ایلیاتی ساخته سهیل سپه پور دیدار تصادفی و دو سه ساعته فیلمساز از یک خانوار قشقائی در حال کوچ است. فیلمی که بدون زمینه سازی قبلی گرفته شده ولی از یک برداشت توریستی فراتر می رود.
تارهای پشم فیلم دیگری از هوشنگ شفتی بود که چهل و پنج سال پیش برای ]دانشکده [هنرهای زیبای آن زمان ساخته است. فیلم به قالی بافی می پردازد و با توجه خاصی که به امر طراحی و رنگ آمیزی آنها شده است آن را اثری متمایز از کار در آورده است.
کچه ساخته علیرضا جهانی فر محصول خوش ساخت سینمای جوانان گرگان، زنان ترکمن را در کار تولید یک فرش نمدی نشان می دهد. فیلم محصول 2004 است.
چادر نشینان زاگرس یک گزارش تلویزیونی فرانسوی است. فیلمساز دو سال پیش همراه با ستار نصیری که زندگی چادر نشینی ایل بختیاری را رها کرده و شهرنشین شده است به ایل می روند و از زندگی در طبیعت می گویند.
سفر ایرانی ساخته میسان پاشاچی از عراق داستان زندگی و کار معصومه نخستین زن راننده اتوبوس در ایران است.فیلمساز سفری طولانی را با او از تهران تا بندر عباس طی کرده و در گذر از شهر های قم، کاشان، یزد، کرمان تا بندر عباس و حتی رفتن به جزیره قشم برای خرید، صحنه هایی را در فیلمش آورده است.
بهشت زهرا: مادران شهدا در باره مادرانی است که نوجوانان خود را در جنگ ایران و عراق از دست داده اند و حالا بیست و یکسال است که مرتبا هر هفته به بهشت زهرا می روند، سنگ قبر را می شویند، خود را بر آن می اندازند و به یاد عزیزان از دست داده می گریند.بسیاری از آنها را می بینیم که در این دیدار ها با هم دوست شده اند و سفره ناهارشان را با هم می اندازند و برای هم درد دل می کنند.